ArhitekturaSinteza prirode i arhitekture - Kuća Minami HaraPiše Mare Janakova Grujić, istoričar umetnosti Kuća Minami Hara je najnovije ostvarenje arhitekte Đorđa Dašića. Locirana je na vrhu brdovitog regiona Karuizave, udaljenog 150 kilometara od Tokija. Šumovit brdski ambijent obezbeđuje izuzetno prijatna, prohladna leta sa obiljem kiše, kao i hladne zime sa malo snega. Priroda, svetlost i njihova simbolička značenja predstavljaju osnovu filozofije prostora kuće. Spavaće sobe i kupatilo su takve orijentacije da se kupaju u jutarnjoj svetlosti izlazećeg sunca, koje se potom seli u dnevnu sobu prebivajući celodnevno u njoj, sve do večeri. Postizanje optimuma pozicioniranjem objekta i njegovih odaja karakteriše i aspekt vizura – izabrane su one najatraktivnije i vešto povezane sa enterijerom, čineći njegov logičan vizuelni nastavak. Kuća 3645 Minami Hara U konstrukciji i opremanju kuće korišćeni su najjednostavniji materijali kao što su granit, beton, čelik, drvo, staklo i keramika. Njihova tekstura je besprekorno finalno obrađena, dok se čvrsto nastojalo da se zadrži što prirodniji i autentičniji kolorit. Opredeljenje za prirodne materijale i visoko-tehnološki način njihove obrade predstavlja deo uobičajene i prepoznatljive prakse arhitekte Dašića. Dominantan materijal eksterijera, koji je i prvi put upotrebljen u opusu ovog autora, jesu drveni paneli glazirani tečnim „FRP”-om koji čini drvo potpuno zaštićenim od oštre i vlažne klime, a u isto vreme čuva njegov prirodan izgled. Pri svemu tome, objekat je koncipiran plastično, kao skulptura, a kompozicija se zasniva na geometrijskim formama i zakonima. U unutrašnjosti kuće sproveden je poznati autorov princip fluidnosti prostora, koji kao krajnji utisak donosi otvorenost, laku komunikaciju i adaptibilnost ambijenta. Uz to, čitav prostor se kupa u svetlosti. Sistemi prirodnog osvetljenja i prirodne ventilacije, kao i grejanje i izolacija, realizovani su po striktnim ekološkim principima maksimalne uštede energije i u najvećoj meri se oslanjaju na naturalne resurse. Kada se uz sve ovo ima u vidu i činjenica postojanja staklenih zidova kao potpuno transparentnog medijuma, postajemo svesni da je izbrisana i poslednja granica između kuće i njene okoline. Na taj način arhitektura i priroda ponovo postaju jedno, čime je dosegnut davnašnji ideal njihovog jedinstva. Jer, na svom izvorištu, u pećinama, kolibama i sojenicama prvog čoveka, graditeljstvo je bilo fenomen neodvojiv od okrilja Nature, da bi ga kroz istoriju smenile potpuno drugačije vrednosti i potrebe savremenog čoveka. Najjačim i najvrednijim civilizacijama, među kojima je i japanska, pripala je obaveza, ali i čast da sačuvaju ovaj arhetip kao najvitalniju tačku svoga neimarstva i uopšte sveta umetnosti. |
|
